These go to eleven

Nu Spinal Tap (ruggenmergpunctie) voor het eerst in zeventien jaar weer met nieuw werk komt, nog even een van de meest hilarische scenes uit 'This is Spinal Tap'. De amusante nep-documentaire over de beroerde heavy metal band Spinal Tap, die begin jaren tachtig bezig was met een zoveelste comeback tour. Het leukste was natuurlijk dat mensen bij de proefviewing niet snapten dat het hier om een nep docu ging en als commentaar hadden dat er zoveel betere bands waren om een film over te maken.
Inmiddels is het een standaardwerk en heeft het begrip spinal tap zijn eigen betekenis gekregen.
Een andere grappige avondvulling in dit genre is It's All Gone Pete Tong (2005). De fictieve DJ Frankie Wild brengt zijn publiek elke avond naar ongekende orgasmen. Maar hoogmoed komt voor de val: op zijn hoogtepunt verliest Frankie niet alleen zijn zaad maar ook zijn gehoor.
Mijn spinal moment van dit weekend was toch wel de Grammy prijzenregen voor de ultieme spinal tab plaat van 2008: het album van Led Zeppelin icoon Plant met bluegrass queen Krauss.

Less is more

In het kader van 'less is more' twee voorbeelden van een vorm van theater die briljant te gebruiken is voor videoclips. Je zult MTV er, wegens gebrek aan aantrekkelijke jonge jongens/meisjes in het bezit van het juiste kapsel, niet mee halen maar het zijn wel kunstwerkjes van hoog niveau. Lejo is echter, gezien de 339557 views en 1223 beoordelingen, wel degelijk in staat zijn een groot publiek te bereiken.

Van een heel andere orde, want de spelers zijn volledig in beeld, is tamtam theater. Een duo dat met vreemdsoortig gereedschap en een zandbak voorstellingen van 45 minuten weet te maken die door heel Europa een publiek weet te boeien.
Een interview met de hoofdrol speler uit hun laatste voorstelling:

"I don't sing for Pepsi / I don't sing for coke / I don't sing for politicians / that make me look like a joke..."

Tijdens de superbowl finale was ie er dan. Bob Dylan zingt voor pepsi samen met Will.I.Am van Black Eyed Peas, het definitieve einde van de protestgeneratie?
Normaal gesproken juich ik deals met sponsors voor popmuzikanten van harte toe. Menig NL muzikant voelt immers zich al zwaar gesponsord als hij gratis schoenen krijgt van zijn favo merk. Anderen beginnen hun eigen kledinglijn. Waarom jeukt dit dan zo erg? Is mijn protest icoon van zijn rotsblok gevallen, of heeft de kredietcrises ook bij good old Bob toegeslagen? Ik zou er minder moeite mee hebben gehad als stuurbaard bakkebaard besloten hadden zich te laten sponseren door Gilette. Maar Bob? The Times They Are A-Changin'
(Alhoewel hij natuurlijk ook al eerder iets vaags deed voor het lingeriemerk Victoria's Secrets).

3FM fan

Als je dan op radio 3 gedraaid wordt wil je natuurlijk graag weten wanneer en hoe laat!
Geen zin om 24 uur aan de radio geklonken te zitten of te wachten op de halfjaarlijkse overzichten? Dan is 3fmfan een fraaie oplossing.
Ze zeggen zelf niet 100% betrouwbaar te zijn, maar ik ben fan van 3fmfan. Zouden ze ook eens voor radio 1 en 2 moeten doen. Iemand 1FM of 2FM fan?

Poep in je hoofd

Je hebt van die nr's die je niet uit je hoofd krijgt. Zelden ook een band gehoord met een zo toepasselijke bandnaam als de Raggende Mannen In 2001 verscheen over deze band het hilarische boek 'Sodemieter op' dat er toentertijd zeker een week voor gezorgd heeft dat ik lachend in slaap viel.
In mijn cd kast staan een aantal van hun meesterwerkjes die het evenwel zelden meer halen tot de gleuf van mijn speler. Te veel herrie voor deze oude man geworden vrees ik. Bij dit project hoor je nog steeds dat zijn teksten en performance niets aan kracht hebben ingeboet.
Bob Fosko wordt door mij dan ook voorgedragen als dichter des vaderlands 2010

Giel vertelt waar je op moet letten

Overigens deed Giel ook mee aan de ON productie rock ON roll: the stories op Noorderslag waar hij prachtige 'wie is dat mannetje van de radio' verhalen vertelde. Dus wij zijn nu officieel fan :-)

GELD!

Nederlandse popmuzikanten zouden verplicht een minimumgage van 300 euro per persoon per optreden moeten krijgen. Dat zegt Anita Verheggen, van de Nederlandse toonkunstenaarsbond (Ntb), de grootste muzikantenvakbond in Nederland bij 3voor12 Voor sommigen vloeken in de rock & roll kerk, voor anderen een gezonde benadering van het vak popmuzikant. Nu verdiend iedereen om de muzikanten heen over het algemeen meer geld aan zijn optreden dan hijzelf. Wat voor onze vrienden van Alles Los nog een gruwel is ("dalijk moet je ze ook nog in de oefenkelder betalen") is bij ON geen ONgewone zaak.
Vandaar dat we ff reageerden, al was het maar omdat ook Kyteman aangehaald werd als voorbeeld.

Minimumloon voor muzikanten is een discussie die sterk bepaald wordt door een dosis rock 'n roll sentiment. Maar totdat je bij Appie Hein als betaling voor je dagelijkse boodschappen als muzikant wegkomt met een live gezongen versie van je laatste hit, staat dit sentiment ook een 'normaal' bestaan als muzikant in de weg.

Het aantal muzikanten dat in NL werkelijk kan leven (en er dus voltijd mee bezig kan zijn) is beperkt, maar dat staat een alleszins levendig popcircuit niet in de weg. De popmuziek levert ook geen betere of slechtere producten op dan het theater, klassieke muziek, dans of jazzcircuit dat veel zwaarder aan de maakkant gesubsidieerd wordt dan de pop. Groot verschil is echter wel dat in die circuits veel meer mensen een fatsoenlijk betaald bestaan hebben uit hun artistieke kunnen. Ze zijn ook veelal in (loon)dienst van het gezelschap waar ze voor werken. Iets waar de gemiddelde popmuzikant, recensent, 3voor12 medewerker/lezer, op zijn zachts gezegd een ambivalente relatie mee heeft. Loondienst is heel erg niet rock 'n roll immers!

Grote vraag is natuurlijk waar je moet beginnen met het ondersteunen van de popmuzikant. In de huidige situatie lijkt iedereen om de muzikant heen er financieel gezonder voor te staan dan de muzikanten zelf. De huidige geldstroom richt zich voornamelijk op de podia en festivals, een heel klein beetje bij popcollectieven en koepels (goedkope oefenruimtes) en op de aloude tekortfinanciering voor optredens: het, steeds van naam veranderende, podiumplan. Nog niet zo heel lang geleden lag hier ook nog een rol voor de platenmaatschappijen, die talent oppikten, voorfinancierden en uitbrachten. Deze rol lijkt met het instorten van de cd markt echter in toenemende mate uitgespeeld. Voor de rest zijn de muzikanten overgeleverd aan de wetten van vraag en aanbod en dus naast hun eigen artistieke kunnen, ook aan de kwaliteit van hun eigen ondernemerschap.

Het in het artikel van 3voor12 genoemde Kyteman's Hiphop Orkest is al een vrij specifiek voorbeeld van een mengvorm, waarbij o.a. productiehuis ON functioneert als financier en producent. De 20 leden van dit orkest krijgen een (minimale) standaard vergoeding voor hun optredens (los van de prijs die de zaal betaald) en een repetitievergoeding die hun reiskosten dekt. Dit levert in eerste instantie nog steeds geen situatie op waardoor de deelnemende muzikanten kunnen leven van hun werk, maar geeft in ze in ieder geval de mogelijkheid verder te groeien in hun artistieke kunnen. Een rol die productiehuizen in de popmuziek zouden moeten vervullen en die in de snel veranderende muziekmarkt in de komende jaren alleen maar in belang zal toenemen. Een ontwikkeling die overigens in het theater en danscircuit al jaren geleden in gang is gezet.